Wolven, het samenwerkingsdebuut van scenarist Enzo Smits en tekenaar Ward Zwart, is waarachtig een bijzondere leeservaring. Het boek is opgedeeld in drie verhaallijnen rond een groepje verloren jongeren en beschrijft feitelijk het alledaagse Hazenberg, een ruraal stadje dat haar glans een aantal jaren achter zich heeft gelaten. Het is de entourage van een coming of age-film, en de verwijzingen naar dat genre zit overal in het album verstopt, tot en met de Gummo-poster in de jongenskamer: Wolven is minstens zo beklemmend als die film van Larry Clark en de overeenkomsten zijn frappant. Hoewel de strip zich afspeelt in Hazenberg, zien we Amerikaanse schoolbussen, laagbouw en winkelpuien. Het is de wereld van fastfood, Playstation, wiet en ook de skatercultuur is niet ver. E?n van de jongens, Kip, valt met zijn skateboard en komt hard op zijn hoofd terecht. Het levert fraaie, filmische waanbeelden op, die naadloos in de omgeving van zijn leven passen. Een hoogtepunt is de expeditie naar een bos waar zich een mysterieus wezen zou bevinden. De gesprekken, stilte en broederschap zitten prachtig in de tekeningen verstopt. Er zijn nauwelijks grenzen; het echte, de waarheid, de buitenwereld, alles komt verwrongen binnen. De drop-out in de cafetaria, de lamgeslagen moeder op de bank en de complotdenker op straat: alleen met hen mag de lezer het stellen. Geen gezag, geen liefde, geen baken. Het sinistere wordt sterker vanwege de vorm van de uitgave: weinig tekst, veel beeld en blauw/grijs tekenwerk op dun papier. Het tempo van de lezer bepaalt de intensiteit van het verhaal. Neem je de tijd dan gaat Wolven onder je huid zitten, waar het hoort. Een bijzondere prestatie en in zijn genre een hoogtepunt: verplichte kost voor de nieuwe generatie striptekenaars.