De voorbereiding op deze strip, door maker Jules Calis aangeduid als ?mijn eigen documentaire?, begon in 2011. Calis ontving toen drie emmers zand van het ministerie van Defensie. In de daaropvolgende jaren zocht hij, toen nog student aan de Willem de Kooning Academie, naar datgene wat hij kon toevoegen aan de bestaande documentatie in zowel boekvorm als bewegend beeld over de Nederlandse militaire inzet in Afghanistan. Met behulp van sponsoren, bij voorbeeld de Stichting Nationale Veteranendag en het Brabants Kenniscentrum Kunst en Cultuur, en particuliere steun, wist Calis zijn stripjournalistieke aanpak in een daadwerkelijke stripboekuitgave te realiseren. Jules Calis hecht er belang aan dat Nederlanders erkenning geven aan veteranen en wil door interesse en begrip tot inleving kunnen komen. Verspreid over het boek krijgen zes door hem ge?nterviewde militairen ieder twee bladzijdes de ruimte om terug te blikken op de vaak aangrijpende ervaringen. Ruud spreekt over kameraadschap tijdens en na de inzet in Afghanistan, Martijn over de stress maar ook het relativeringsvermogen dat hij meenam naar huis, Ernst over de omgangsvormen met collega-militairen, Linda over de medische hulp na een zelfmoordaanslag en over de distributie van kleding en knuffels, Jos over de politieke balans van de uitzending, en Justin tot slot over het stille leed van het te vaak vergeten thuisfront. De verhalen die Calis zelf schetst van de Nederlandse inzet in Afghanistan zijn minstens zo divers. Het begint met een huiskamersc?ne waarin duidelijk wordt in welke setting de interviews met de veteranen plaatsvonden. De laatste verhalen tonen hoe in een bedrukte stemming met ceremonieel afscheid wordt genomen van drie gesneuvelden, en hoe opgefokt een militair bleek te zijn toen hij als burger eenmaal terug in Nederland was. Daartussen ontrolt zich een bont panorama van uiteenlopende situaties waarmee de mannen en vrouwen aldaar geconfronteerd werden, waaronder patrouilles, aanvallen, verveling en medisch ongemak. De potloodtekeningen cre?ren het gevoel dat je naar de schetsen van een waarnemer ter plekke kijkt, iets dat door de zandkleurige totaalindruk ? met wat grijs/zwarte uitzonderingen voor de getoonde interviewmomenten ? versterkt wordt. Personages ogen soms wat stijfjes, maar de setting komt waarheidsgetrouw over. Wel hadden de pagina?s wel wat groter gemogen en de titel van het boek wat spannender. Maar al met al is Van Brabant naar Afghanistan ...en terug een opvallend en waardevol journalistiek document geworden over de recente Nederlandse geschiedenis van militaire inzet en buitenlandse politiek.