Scenarist Gilles Dal beschrijft in Verkild hart het leven van een man van middelbare leeftijd met een midlifecrisis. Aan alles is af te lezen dat hij gemiddeld is; niet alleen zijn leeftijd maar ook zijn werk, zijn gezinssamenstelling, zijn vrienden, zijn beslommeringen, alles is middelmatig. Grootste probleem is dat ook de verhaallijn niet boven die middelmaat uitsteekt. We zien een vrijwel altijd beschrijvende vorm, de hoofdpersoon spreekt zelf niet veel, maar tekstblokjes boven de plaatjes geven aan waaraan hij denkt of waarover hij zich zorgen maakt. Meer wordt het niet. Is er dan niets wat tot tevredenheid stemt? Jawel. Het omslag is fraai en de soms surrealistisch ogende tekeningen van Johan de Moor zijn klassiek goed. Ook geven de camerastandpunten en de sfeerbeelden de sombere gemoedstoestanden van de man goed weer. Jammer dat het verhaal te weinig aansprekend is.