Ruim veertig jaar geleden verschenen de eerste avonturen van Papyrus, de Egyptische jongen van eenvoudige komaf die het heeft geschopt tot lieveling en beschermer van de dochter van de farao Lief-er-Theti. Nu, in 2015, wordt met deel 33 een punt gezet achter diens belevenissen. En dat is, gezien de leeftijd van auteur Lucien de Gieter, namelijk 83, natuurlijk ook prima te verklaren. Deze Belg heeft weliswaar meer getekend, met name voorafgaand aan de start van Papyrus, maar zal voor altijd aan deze serie worden gekoppeld. Natuurlijk is er in stijl wel het een en ander veranderd, maar qua verhalen, vriendelijkheid, toegankelijkheid en thema?s is er in die veertig jaar nauwelijks iets aangepast aan deze jeugdstrip. Papyrus is en blijft een vriendelijk kereltje dat in de loop der jaren en albums een groepje vaste vrienden (en vijanden) om zich heen heeft verzameld. In dit laatste album gebeurt bijna waar Papyrus stiekem al heel lang van droomt. Hij wordt zelf farao. Hoewel hij zich dat liever ziet worden door een huwelijk met de prinses komt hij dit keer via een slinkse manier bijna aan de macht. Hij wordt misbruikt om een opstand te ontketenen met als doel anderen de macht weer te laten overnemen. Ook deze avonturen gaan zoals gebruikelijk weer gepaard met de nodige misverstanden, mysterieus verklede types, grappen en grollen. Echt spannend wordt het nooit, al zal de jongere doelgroep daar waarschijnlijk anders over denken. Al met al kan worden geconcludeerd dat het mooi is geweest en we bedanken De Gieter met alle egards voor meer dan een half leven strips maken.