Begin er maar eens aan: een beeldverhaal maken van the all time classic uit de Engelse literatuur. De blinde dichter John Milton (1608-1674) schreef zijn immense epos in ongerijmde vijfvoetige jamben tussen 1658 en 1663. Vier jaar later pas verscheen het als boek, in tien delen. Epische gedichten gingen in die tijd altijd over legendarisch heldhaftige koningen en prinsessen. Een soort Game of Thrones. Maar Milton koos de bijbel als uitgangspunt: de hemelse oorlog tussen God en Satan en de ultieme zondeval van de mens. De Spaanse freelance illustrator Pablo Auladell voegt zich in de illustere reeks van kunstenaars die Miltons meesterwerk in beelden probeerden te vangen. De vierde editie uit 1688 was de eerste met originele gravures. Later illustreerden grootheden als Henry Fuseli, William Blake en Gustave Dor? nieuwe uitgaven en vertalingen van het boek. Bekende schilders als Eug?ne Delacroix en Salvador Dali putten inspiratie uit Paradise Lost. Maar zoals bij veel klassiekers van weleer het geval is, resteert vooral een vage herinnering. De titel klinkt natuurlijk wel bekend in de oren. Elke zichzelf respecterende docent Engels heeft die ooit genoemd in de klas. Maar wie heeft Paradise Lost werkelijk nog gelezen? De vraag is daarom welk publiek Auladell en zijn uitgevers op het oog hebben met de publicatie van Het paradijs verloren. Miltons faam vertaalt zich allang niet meer in verkoopcijfers. Hoe nodig is het dan om een met zeventiende-eeuwse theologische scherpslijperij geladen epos te gebruiken als kapstok voor een prachtig beeldverhaal over goed en kwaad? Tekent Auladell een eigen moderne interpretatie van het universele vraagstuk van de vrije wil? Of doet hij feitelijk net als tal van kunstenaars voor hem: het illustreren van een klassieker? Enerzijds gaat Auladell een stap verder. Hij vertelt het hele verhaal met indrukwekkende tekeningen in een sfeervol bezonken stijl. Anderzijds blijft hij qua toon, vorm en strekking van de vertelling binnen het kader dat Milton schiep. En dat is ergens toch jammer. Hoe dan ook is Auladells album een episch waagstuk.