Tekenaar Mezzo (Pascal Wesemberg) en scenarist J.M Dupont schetsen in Love in Vain het bewogen leven van Robert Johnson, een zwarte singer-songwriter en gitarist en inspiratiebron van vele rocksterren. Robert Johnson werd in 1911 geboren op een plantage in Hazlehurst. Met zijn mondharmonicaspel maakte hij indruk op gitarist Son House. Maar zijn gitaarspel was aanvankelijk niet om aan te horen. Van de ene op de andere dag veranderde dat en werd hij een virtuoos op de akoestische gitaar. Al snel ging het gerucht dat de duivel zijn gitaar had gestemd, en hem had leren spelen. Uiteraard in ruil voor zijn ziel. Waarschijnlijker is dat Robert de lessen van gitarist Ike Zimmerman gretig toepaste. Mezzo, geroemd om zijn trilogie De vliegenkoning, brengt in zijn zwart/wit-tekeningen zonder grijstinten het leven in de VS in het begin van de vorige eeuw realistisch in beeld. De tekeningen lijken linoleumsneden, met veel grote, donkere vlakken. De blues was de muziek van de zwarten in de VS. Om de zwarte hoofden van de muzikanten eruit te laten springen, gebruikt Mezzo veel wit. De hoofden krijgen daardoor een glans. Robert Crumb deed iets vergelijkbaars in zijn bundel Heroes of Blues, Jazz & Country. Daarin ontbreekt Robert Johnsons portret opmerkelijk genoeg. De singersongwriter kreeg wel de aandacht in Martin Scorcese?s DVD- serie over bluesartiesten. Johnson maakte ??n plaat die goed verkocht. Hij stak de Mississippi over, trok naar het Noorden en had daar rijk kunnen worden. Maar het verlangen naar het Zuiden bleef. Hij vestigde zich in Greenwood en stierf al jong, op zijn 27e ? hij hoort dus bij de club van Amy Winehouse en Jimmy Hendrix. Hij werd met strychnine vergiftigd door een jaloerse echtgenoot, maar stierf aan longontsteking en syfilis. In de jaren 1960 werd Johnson herontdekt. De Rolling Stones en Eric Clapton zetten Love in Vain op hun repertoire. Keith Richards dacht lang dat er een tweede gitarist was te horen op de platen van Johnson. Via YouTube is de ?walking bass? te horen die Johnson uniek maakte. Richards speelt de titelsong van zijn nieuwe solo-album Crosseyed Heart in die boogiegitaarstijl. In de schitterende grafische roman van Mezzo en Dupont staan een bibliografie en een songbook met teksten. De houtskooltekeningen die Mezzo daarbij maakte, zijn nog zwarter dan in de biografie.