De uitgever prijst Het stempel aan als een ontroerend beeldverhaal en daar is niets aan gelogen. Op indringende wijze wordt in deze beeldroman het verhaal van een hedendaagse vrouw, die een kind wil adopteren, verweven met de ervaringen van voorgaande generaties. Een centraal gegeven daarin bestaat uit de ontdekking dat de eerste vrouw van haar grootvader een joodse vrouw blijkt te zijn geweest, Bep Bloemendal. Zij was nog geen dertig jaar oud toen ze in 1944 door de nazi?s in Auschwitz werd vermoord. Het werk van illustrator Zehnya Pashkina en scenarist James Boekbinder is gebaseerd op het in 2010 verschenen boek van Judith Uyterlinde, De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is. Dit succesvolle werk vormt een aansprekende basis voor deze familiegeschiedenis waarin een vrouw geleidelijk aan haar familiegeschiedenis blootlegt door zich als het ware vast te bijten in de verhalen van de overlevenden. De fragmentarische informatie, die ze op die manier vergaart en combineert, maakt het mogelijk je een voorstelling te kunnen maken van de persoonlijke geschiedenissen die zich afspeelden tegen de maatschappelijke ontwikkelingen in de jaren 1930 en 1940. De Tweede Wereldoorlog vormt daarin een belangrijke rol, die in doorgaans donkere tinten wordt uitgebeeld. Maar ook de vooroorlogse samenleving wordt beeldend vertolkt, vaak iets kleurrijker, bij voorbeeld in een fraaie prent waarin met een opeenstapeling van banieren en vaandels de verzuiling wordt uitgebeeld, althans voorzover het de socialisten, waartoe Bep en haar gelijkgezinde omgeving toe behoorden, de katholieken en de protestanten betreft. De opgenomen handgeschreven oorlogscorrespondentie wekt een intiem en authentiek beeld van de donkere jaren, die ook na de oorlog een schaduw bleven werpen op de familie. Wel wat storend is dat hier en daar bezetters met witte uniformpetten worden afgebeeld die eerder bij naoorlogse politiefunctionarissen uit de Bondsrepubliek lijken te passen. Ook wat dat betreft schuilt de overtuigingskracht vaak in het detail.