Alweer een piratenstrip?! Ja, weer ??n! Maar deze is anders. Het verhaal begint gelijk vrolijk en komisch. Hoewel het hier en daar puberaal overkomt, zoals een schatkaart met een verwijzing naar ?tietenrotsen?, zijn de meeste grappen origineel en verrassend. Jos?-Luis Munuera leunt met zijn tekenstijl en verhaalopbouw dicht tegen Disney aan, waardoor het soepel leest. De schurk Inferno lijkt ook nog als twee druppels water op Kapitein Haak. Het nodige sentiment komt voornamelijk van de twee tienerdochters van de hoofdpersoon Campbell, die mij overigens constant doet denken aan de hoofdpersoon in De Schorpioen. Om het verhaal diepgang mee te geven, krijgen we in flashbacks de achtergronden van de personages in flarden te zien. Het bijzondere is ook dat het album in hoofdstukken is verdeeld met daartussen een aparte bladzijde met een tekening van een enkel persoon. Piraat Carapepino en zijn matrozen begraven een schat. Piraat Campbell en zijn dochters Itaca en Genova weten hen deze schat te ontfutselen. De toon is gezet. Hoewel de humor de boventoon blijft voeren, duikt er ook een familiedrama op. De vrouw van piraat Campbell is omgekomen toen zijn dochters nog klein waren. Vermoord door een andere piraat, genaamd Inferno. Laten die twee piraten toevallig broers van elkaar zijn. Deze Inferno wil zijn broer en zijn nichtjes ook nog ombrengen. Hij voert als list de zoon van piraat Carapepino op om Itaca te verleiden, om zodoende achter de schuilplaats van de vader met zijn dochters te komen. Als kind heeft Inferno nog het leven gered van zijn broer door hun brute vader te gehoorzamen. Waarom hij zijn broer nu naar het leven staat krijgen we misschien in deel twee te lezen.