Het laatste serieuze boek van Matthias Giesen, De zwaartekrachtjaren, verscheen in 2004. Nu, tien jaar later, is er Het uitje van de muggenziftersclub, een bundel cartoons met een hoog ?wetenschappelijk? gehalte. Het gaat bij voorbeeld over kwantumtheorie?n, dubieuze geleerden en doorgedraaide professoren. Maar ook over de theorie dat oerknallen elkaar laten schrikken door opgeblazen broodzakken onverwachts te laten knallen. Ook tekent hij een grap die honderd miljoen jaar duurt door op het ene continent aan de kust een man met plank te tekenen die uitsteekt over zee en op het andere continent een ander personage die er met zijn rug naar toe staat en dus de plank waarschijnlijk tegen zijn hoofd krijgt als... enfin, u begrijpt het wel. Giesen kronkelt met zijn absurde humor door het menselijke brein en de (on)logica der dingen. Zijn tekenstijl is in de loop der jaren niet veel veranderd. De personages zijn gedrongen en hebben geen nek. Stuk voor stuk hebben ze korte benen en te grote voeten. En van de gezichtsuitdrukkingen valt elke emotie moeiteloos af te lezen.