Het kraken van leegstaande huizen en gebouwen was in Nederland lange tijd legaal. De Wet Kraken en Leegstand van 2010 maakte aan die praktijk een eind. De grafische roman De kraker, de agent, de jurist en de stad wil die omslag in het denken en in de wetgeving in beeld brengen en verklaren. Het is een project van drie jonge journalisten, van wie ??n voormalig kraker, en drie tekenaars. Het bijondere is dat er in het kraakdossier geschakeld wordt tussen de perspectieven van krakers, politie/bestuurders en juristen. Drie tekenaars ? Aart Taminiau, Sjoerd Kaandorp en Maia Matches ? kregen elk een eigen groep. Elke tekenaar verbeeldt de versie van zijn groep in een eigen kleur; rood voor de krakers, blauw voor politie/bestuurders en geel/bruin voor de juristen. De krakers wilden niet herkenbaar in beeld. Van de weeromstuit kregen ook de advocaten en agenten die onder hun eigen naam optreden een avatar. Krakers eisten vanaf de jaren 1970 een recht op betaalbare woningen voor iedereen. En ze verdedigden hun panden met man en macht. Anonimiteit, bivakmutsen en sjaals werden gedragen om strafvervolging te voorkomen. In de strip is anonimiteit meer een gimmick. Krakers zijn nu brave burgers, die bij een ontruiming hun naam niet noemen maar volstaan met een ludiek protest. Kraken, betekent, zo blijkt uit De kraker, de agent, de jurist en de stad, nog altijd veel werk voor juristen. De tekst is gebaseerd op interviews met krakers, politie en juristen. Bestuurders weigerden mee te werken aan het project. Om het verhaal concreter te maken is het kraakdossier opgehangen aan twee Amsterdamse panden, Lauriergracht en Schijnheilig. Toch leidt de tekst niet echt tot nieuwe inzichten. De journalisten hielden tientallen interviews, maar vroegen niet door. Als er versies van gebeurtenissen tegenover elkaar stonden, lieten ze het na om feiten op een andere manier te checken. Wie het initiatief tot de leegstandswet nam, maken ze wel duidelijk. Maar waarom die wet er juist op dat moment kwam, verklaren ze niet. Terwijl er toch een voor de hand liggende verklaring is: er was een parlementaire meerderheid die eigendom een belangrijker recht vond dan wonen.