Toen Harley Quinn nog als psychologe in Arkham Asylum werkte, viel ze als een blok voor ??n van haar cli?nten: de Joker. Het moge duidelijk zijn dat deze relatie niet van een leien dakje gaat. Het leuke van deze knotsgekke comics is dan ook dat het nergens echt serieus wordt maar gewoon op een vrolijke manier vermakelijk blijft. Vooral wanneer Harley Quinn van Poison Ivy superkrachten krijgt, wordt de relatie tussen de Joker en Harley interessant, dit vooral omdat hoewel Joker niet zoveel van Harley wil weten, ze op dat moment sterker is dan Joker en dus voor de plannen van Joker erg nuttig kan zijn. Een hoop gezwijmel en hartbreuken tot gevolg. In Harley Quinn vind je zeker niet het donkere Gotham van meest recente Batman-films. Deze serie staat qua gevoel dan ook dichter bij de campy televisieserie. Dit is eigenlijk ook gelijk terug te zien in de grafische stijl, die erg cartoonesk is gehouden (behalve op het omslag van Alex Ross). Maar als het campy gevoel van de superhelden uit de decennia 1960 en 1970 je niet gelijk de kriebels geeft, is dit een zeer vermakelijke strip over ??n van de meest disfunctionele relaties die je zou kunnen bedenken.