Alan Moore zei tijdens een interview dat hij de laatste tien jaar in de Amerikaanse comics niet veel vernieuwing heeft gezien. Of dit helemaal waar is, kan natuurlijk nooit echt gezegd worden. Wat in ieder geval zeker is, is dat het sinds Watchmen populair is om comics te maken die de draak steken met het superheldengenre door mensen met superkrachten in een realistischere wereld te plaatsen. Ergens een god past ook goed in dit genre van realistische superheldenverhalen thuis. Het richt zich op een drietal vrienden vanwie er ??n opeens superkrachten krijgt. De man lijkt onaantastbaar en kan vliegen. In plaats van de wereld te beschermen, echter, raakt hij steeds verder verstrikt in een god-complex. Eric is met zijn nieuwe krachten duidelijk niet meer menselijk, maar of hij zich dan de moraal van een god aan kan meten? Dit soort vragen worden in Ergens een god van schrijver John Arcudi op een visueel krachtige manier besproken. De tekeningen van Peter Snejbjerg schuwen geen ingewanden en de emoties van de personages zijn goed verbeeld. Het resultaat is een krachtig album. Maar wel ??n waarbij de vraag rijst of we nu niet een keer genoeg hebben van al die ?superhelden in de normale wereld?-verhalen.