Er is iets raars met Michel Vaillant: hij wordt ouder. Waar de meeste striphelden eeuwig jong blijven, is de raceheld ge?nfecteerd door het fenomeen tijd. Het heeft er ongetwijfeld mee te maken dat zijn avonturen zich afspelen in een wereld waarin de actualiteit van vandaag de geschiedenis van morgen is. Nergens gaan de ontwikkelingen zo snel als in de Formule 1. Een auto van een jaar oud is een museumstuk, het startveld van tien jaar geleden een klassiekertocht. En ondertussen heeft Vaillant al hele generaties collega?s versleten, want geestelijk vader Jean Graton vond het prachtig om hem aan echte racehelden te koppelen. Maar ja, als die collega?s ouder worden, dan Vaillant ook. Maar als die collega?s stoppen, dan Vaillant niet. In 1957 beleefde hij als jonge coureur zijn eerste avontuur, reken maar uit hoe oud hij nu ongeveer is. ?The show must go on? en dus is hij met het verstrijken der jaren vaag blijven steken op een midlifecrisis-leeftijd. Dan is het niet geloofwaardig om de strijd aan te gaan met de jonge generatie, iets wat zelfs de meest succesvolle coureur aller tijden ? Michael Schumacher ? na zijn veertigste niet is gelukt. Op zo?n moment is een herstart van de serie gewenst, als een reality check. Daarin verzuimen de makers echter met het eerste album In de naam van de zoon van ?Michel Vaillant nieuwe stijl?. Onbegrijpelijk dat scenaristen Philip Graton en Denis Lapi?re, en tekenaars Marc Bourgne en Benjamin Ben?teau de kans niet hebben aangegrepen om Vaillant als twintiger in het nu te plaatsen, of desnoods zijn zoon achter het stuur te zetten. Die zoon verzet zich juist tegen de autofiele tradities van de familie: dramatisch een mooie zet, maar geen oplossing voor een groot probleem. Want gaan we nu nog vijftig jaar geloven dat iedereen ouder wordt maar alleen Vaillant een beetje en dat hij onverminderd mannen als Vettel en Alonso en de generaties die gaan komen om de oren rijdt? In de naam van de zoon is best lezenswaardig, maar het had beter ?Herboren in een verkeerd lichaam? kunnen heten.